از یک واقعه تاریخی میتوان هم به راحتی گذشت و هم اینکه در مورد آن تعمق نمود. تعمق در وقایع تاریخی دستاوردهای زیادی دارد که کمترین آن کمک به حافظه تاریخی ملت برای عدم تکرار وقایع تلخ تاریخی گذشته و سعی در به دست آوردن بهترین دست آورد ممکن از وقایع تاریخی خوش آیند ملتها هستند. متاسفانه در زمان حاضر که ما در آن حضور داریم مردم یا به وقایع تاریخی اهمیت نمیدهند یا اینکه سعی میکنند از کنار وقایع تاریخی به سادگی بگذرند و از همه بدتر اینکه گاه سعی میکنند برای آرام کردن ذهن خود از وقایع تاریخی نتایجی را که خودشان دوست دارند بازگو کنند، که این همان تحریف تاریخ است. یکی از وقایع مهم تاریخ ایران در دوران معاصر اشغال نظامی کشورمان در شهریور ماه سال 1320 شمسی توسط متفقین است که امروز ما در هشتاد و دومین سالگرد آن به سر میبریم. این اشغال که توسط قوای نظامی دول متفق یعنی اتحاد جماهیر شوروی از شمال و ایالات متحده آمریکا و انگلستان از جنوب صورت گرفت در ایران همراه با ساقط شدن حکومت رضاشاه پهلوی با صورت ظاهری کنارهگیری ایشان به نفع ولیعهد یعنی محمدرضا شاه پهلوی و تبعیدشان به کشور آفریقای جنوبی گشت. این رویداد تاریخی در مقاطع مختلف تاریخ با تحلیلهای متفاوتی از سوی اندیشمندان همراه شده که تابع مقتضیات زمان بوده اما در کل از آن به عنوان یک رویداد مثبت تاریخی یاد نشده است. در ابتدا باید کمی در مورد اوضاع و احوال ایران و جهان در آن مقطع خاص دانست.بعد از ساقط شدن احمد شاه قاجار آخرین شاه از سلسله قاجار از سلطنت ایران توسط مجلس شورای ملی به سال 1304 شمسی، رضاخان به عنوان اولین شاه از سلسله نوپای پهلوی تاج کیانی پادشاهی ایران را بر سر نهاد. در اینکه ژنرال آیرون ساید نماینده نظامی دولت انگلستان

انسانها در روابط اجتماعی با هم در اکثر اوقات دچار تاثیر از یکدیگر میشوند. این تاثیرات چه مثبت و یا منفی بستگی به عوامل مختلفی دارد از جمله نوع و شکل رابطه، مدت رابطه، همبستگی خونی، همفکری بین طرفین و ... به همین جهت است که والدین به دلیل داشتن اکثر این عوامل بیشترین تاثیر را بروی فرزندان خود میگذارند و بعد از آنها این معلمین هستند که تاثیر زیادی بروی شاگردان خود مینهند. امروز روز اول مهر است و روز بازگشایی مدارس در ایران که با آغاز فصل زیبای پاییز توامان گشته است. سالها است که در این روز به خاطر علاقهای که به درس و مدرسه و کتاب و دفتر و حتی لوازم تحریر داشتهام مطلبی در این باره مینویسم، حتی اگر شده در در حد یک متن کوتاه برای پیامک به دوستان. امسال نیز قصد داشتم برای روز اول مهر متنی در این خصوص بنویسم تا اینکه دیروز پیام یکی از عزیزان همکلاسی دانشگاه سخت متاثرم کرد. پیام خبر یکی از شبکههای ماهوارهای در خصوص وفات جناب آقای دکتر نعمت احمدی نسب استاد بنده بود. بلافاصله چک کردم و متوجه شدم خبر صحیح است و سخت متاثر شدم. آقای دکتر احمدی نسب فرد بسیار سرشناسی در محافل علمی، ادبی و البته سیاسی بودند و دارای دو دکترا در رشتههای تاریخ و حقوق. ایشان به واسطه قبول پرودههای قضایی سیاسی که دیگر وکلا به خاطر مخاطراتش از قبول آن سر میزنند، مشهور بودند و در رسانهها در این خصوص زیاد مصاحبه میکردند.اما ارتباط ما با ایشان نه در این باره بلکه به خاطر وجه دوم و به عقیده من غالب ایشان یعنی استاد تاریخ بودنشان بود. به جرات میتوانم بگویم مرحوم نعمت احمدی نسب از اساتید بزرگ رشته تاریخ بودند خاصه در زمینه حکومتهای متقارن حاکم بر نواحی ایران بعد از فروپاشی ایخانان و بعد از فروپاشی تیموریا